ek
-
Dilbilimde sözcüklerle bütünleşik olan, kök ya da gövdeye eklenip onun yapı, anlam ya da işlevini değiştiren birim; örneğin, önek Türkçe (pes-pembe), sonek (eğit-im-ci), içek Arapça (k-t-p kitap, kâtip, kütüphane), serpik ek Almanca (ge-schrieb-en).
Eşanlam: takı; bağımlı birimİngilizce affixFransızca affixe, mAlmanca Endung, f; Affix, n