×

koşulluluk

  1. Bir dil biriminin ilgili sözcüklerde belirli bir özelliğin bulunup bulunmamasına bağlı olarak yer alması; örneğin; geçmiş zaman biçimbirimi {-DI}'nın ünsüz ve ünlü uyumuna göre [-dı, -di, -du, -dü; -tı, -ti, -tu, -tü] olması bir biçimbilimsel koşullu bulunuştur; {-CAğIz} ekinin daha çok [+insansal] özellikli adlara eklenmesi adamcağız, çocukcağız, kızcağız’da olduğu gibi anlambilimsel koşullanmadır.
    İngilizce conditioning
    Fransızca conditionnement, m
    Almanca Konditionierung, f