×

induction

endüksiyon

  1. Bir noktadaki değişken bir manyetik alanın ya da hareket eden bir elektrik yükünün etkisiyle uzayın başka bir noktasındaki bir iletkende bir gerilim ve buna bağlı bir akım oluşması.
    Eşanlam:  indükleme; indüksiyon
    İngilizce induction
    Fransızca induction, f
    Almanca Induktion, f
  2. Mıknatısla ya da elektriksel bir alan etkisiyle bir madde içinde kutupların oluşması.
    Eşanlam:  indükleme

indüktans

  1. Birbirine yakın iki elektrik devresinden birinde elektrik akımının değişimi sonucunda, diğerinde elektromanyetik indüklenme yoluyla gerilim üretme özelliği.
    İngilizce induction
    Fransızca induction, f
    Almanca Induktanz, f

tümevarım

  1. N doğal sayılar kümesi üzerinde tanımlı bir p önermesini doğru kılan sayıların kümesine M denilmek üzere; 1 ε M ve n ε M => n+1 ε M koşulları gerçeklendiğinde, p önermesinin her doğal sayı için doğru olduğunu belirleyen tanıtlama yöntemi.
    İngilizce induction; inductive inference
    Fransızca induction, f; inférence inductive, f
    Almanca Induktion, f
  2. Somut örneklerin soyutlamasından yola çıkarak genel önermelere varmayı amaçlayan akıl yürütme yöntemi.