root
kök
-
Bir denklemde bilinmeyen yerine konulduğunda denklemi sağlayan sayı.
İngilizce rootFransızca racine, fAlmanca Wurzel, f
- Ağaç yapısında düzenlenmiş bir veri kümesinde ilk erişimin sağlanacağı, en tepedeki düğüm.
- Bir sözcüğün ya da sözcük ailesinin daha küçük parçalara bölünemeyen ve en önemli anlamsal içeriği taşıyan sözlüksel birimi.
- Matematikte bir sayının n'inci kuvveti alındığında kendisini veren değeri; örneğin karekök, küpkök.
- Toprağın derinliklerine doğru gelişerek bitkiyi toprak üzerinde mekanik olarak ayakta tutan, ihtiyacı olan su ve mineral maddelerini topraktan alarak gövdeye taşıyan bitki organı.
sözcük kökü
-
Bir sözcükten çekim ve yapım öğeleri çıkarıldığında kalan biçim; bir sözcük ailesinin değişik biçimlerinde yer alan, tarihsel dilbilimin, değişik türevleri açıklamak için yararlandığı, çoğu kez gövdeyle özdeşleşen parçası; örneğin, bek-çi-lik türetiminde bek-.
İngilizce root; word rootFransızca racine, f; radical, mAlmanca Wurzel, f; Wortwurzel, f